ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเป็นบทประพันธ์ได้หรือเปล่า ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดีแต่ชอบมาก

อ่านแล้วอยากจะมาแบ่งปันให้รับรู้กันนะคะ

บทสวดของกะลาสี

ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า  ขอได้โปรดให้ข้ารอดชีวิต

จากสงครามครั้งนี้เถิด  แต่หากต้องดับดิ้นไป

ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะผู้ชนะหรือปราชัย

ขอให้เจ็บปวดเพียงน้อยนิด

ขอให้ข้ามีโอกาสลอยล่องอยู่กลางลำน้ำ

เพียงชั่วขณะก็พอ  เพื่อจะรักและหัวเราะก่อนจาก

และเมื่อข้าร่วงลงสู่ก้นทะเล

ขอให้จารึกหน้าหลุมฝังศพของข้าดังนี้

" ณ เบื้องล่างนี้คือร่างไร้วิญญาณของผู้ที่ยอมเสี่ยง

ในนรกอันแสนเศร้าและกระหายสงคราม

โชคไม่เข้าข้างและสถานการณ์ไม่เป็นใจ

ผ่านความรักและเสียงหัวเราะ  แต่สู้เต็มที่และพ่ายแพ้

เมื่อชนะ  เขาไม่โอ้อวด

เมื่อบาดเจ็บ  เขาไม่เคยคร่ำครวญ

อาจสบถสาบานบ้าง  แต่ยังเดินหน้าต่อไป

กำลังใจไม่เคยเหือดแห้งแม้แต่ครั้งเดียว

เขาก็เป็นปุถุชนที่อาจผิดพลาดได้

ดังนั้น  จึงเป็นที่รักและเข้าใจของเพื่อนๆทั้งหญิงชาย

ไม่ว่าจะดีหรือเลวร้าย

ขอได้โปรดเชิดชูกำลังใจของเขาตลอดไป

มีเสียงหัวเราะให้เพื่อนๆทุกคนเสมอ

สามารถต่อสู้เพื่ออิสรภาพได้จนภารกิจลุล่วง

มีชีวิต  ได้รัก  และหัวเราะตราบจนวาระสุดท้าย "

ประพันธ์โดย  จ่า  เอช.  บี.  ชิปสโตน

ผู้ล่วงลับแห่งเรือ  เอชเอ็มเอเอส  ซิดนีย์

คัดลอกมาจาก  ส่วนหนึ่งของบทความ  ปริศนาลูกเรือนิรนาม  โดย  เฮเลน  โอ'นีล

หนังสือ Reader's Digest (สรรสาระ) ฉบับเดือนสิงหาคม 2552

 

หวังว่าบทประพันธ์ชิ้นนี้คงจะเป็นกำลังใจให้กับใครหลายๆคนได้นะคะ....

 

อันนี้ของนอกเรื่องนิดนึงเป็นเรื่องที่อยากจะแนะนำให้อ่านกันค่ะ  เนื้อเรื่องดีมาก ภาพก็สวย

ชื่อเรื่อง Letter Bee (tegami bashi) ค่ะ ชื่อไทยก็ "ผึ้งจดหมาย"

ลองหาอ่านกันดูนะคะ  แล้วคุณจะรู้ว่าการส่งจดหมายบนกระดาษ

ที่กำลังจะเลือนหายไปนั้นมันมีคุณค่ามากแค่ไหน